Margreet, je bent schrijver. Je gaat nu zitten en laat je vingers boven het toetsenbord hangen. Je zult zien dat er als vanouds vanzelf een verhaal ontstaat.

Rebels als ik ben, geef ik protesterend toe aan mijn innerlijke stem. Hoe lang is het geleden dat mijn blogs zomaar als vanzelf op papier verschenen? Ik kan het me niet heugen. Wel herinner ik me het blije, opgewonden gevoel wanneer er weer een verhaal ontstond. Een gewone doordeweekse gebeurtenis. Zomaar uit het leven gegrepen. Zomaar met humor op papier gezet.

Ik denk er vaak aan  hoe ik van alledaagse gebeurtenissen een verhaal kan maken dat bij jou een glimlach op je gezicht kan toveren. Weet je dat jouw glimlach mijn doel is? Maar ik heb een heel groot excuus gevonden om niet meer creatief te schrijven. Mijn talent is geblokkeerd door stress.

Hoeveel stress mag je hebben en hoe lang mag deze stress duren voor het nog een geldig excuus is? Of is het wel lekker gemakkelijk dat ik me achter stress kan verschuilen?

Waar verschuil jij je eigenlijk achter? Wat is jouw talent, wat zou jij graag willen doen, maar doe je niet omdat je een goed excuus hebt gevonden?

Is het niet raar dat we excuses bedenken zodat we ons talent verborgen kunnen houden?

Pling…mijn Whatsapp onderbreekt me…Ken je het begrip synchroniciteit? Net terwijl ik sinds eeuwen de drang voel mijn laptop open te klappen, een paar creatieve zinnen te typen, krijg ik een uitnodiging om een workshop creatief schrijven bij te wonen. Dit kan geen toeval zijn.

Wat heb jij nodig om jouw talent te tonen aan de buitenwereld? Ik heb nog een paar stoute schoenen liggen… gratis af te halen…

Share This